|
|
 |
 |
|
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ, ΦΙΛΙΑΤΩΝ, ΓΗΡΟΜΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΓΑΣ |
 |
|
|
||||||||
|
ΕΙΔΗΣΕΙΣ - ΜΗΝΥΜΑΤΑ - ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ - ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ |
|
||||||||||||||
|
ΠΑΣΧΑ 2012 ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό πιό μεγάλο καί συγκλονιστικό γεγονός μέσα στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι τό γεγονός μέ τό ὁποῖο ἀπασχολήθηκε ὅλος ὁ κόσμος, πιστοί καί ἄπιστοι , ἐχθροί καί φίλοι, καί τοῦτο, διότι τό γεγονός εἶναι ὑπερφυσικό καί ἀκατάληπτο γιά τήν ἀνθρώπινη λογική. Καί πράγματι ἡ ἀνθρώπινη λογική εἶναι ἀδύνατο νά ἐξηγήση, τό πῶς, στήν θεία γέννηση, ὁ ἅπειρος καί ἀκατάληπτος Θεός ἔγινε ἄνθρωπος καί ντύθηκε τήν δική μας πτωχεία, καί πῶς πάλι στήν ἁγία Ἀνάσταση ὁ ἂνθρωπος ἔγινε Θεός, ἐνδυόμενος τήν Θεότητα τοῦ Κυρίου διά τῆς Ἀναστάσεως. Διότι γι αὐτό σαρκώθηκε καί σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, γιά νά ἐξαγοράση τό ἀνθρώπινο γένος μέ τήν δική του θυσία καί νά τό ὑψώση στό ὕψος τῆς δόξας του μέ τήν ἀνάστασή του. Τό γεγονός ὡστόσο τῆς Ἀναστάσεως μένει ἀνά τούς αἰῶνας ἀμφιλεγόμενο ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ἄλλοι τό δέχονται μέ πίστη καί ἐνθουσιασμό, ἄλλοι μέ ἐπιφύλαξη καί ἀμφιβολία καί ἄλλοι μέ φανατισμό καί ἔχθρα τό καταπολεμοῦν. Καί ἐκπληρώνεται πάντοτε ἡ προφητεία τοῦ δικαίου Συμεών πού λέει, ὅτι " οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον " (Λουκ.2,34) Ἔτσι πολέμησαν μέ μεγάλη μανία τήν ἀνάσταση οἱ Ἰουδαῖοι. Ἔβαλαν καί φρούρησαν τόν τάφο, γιά νά ἀποκλείσουν κάθε δυνατότητα. Ὅμως ἡ ἀνάσταση ἔγινε, καί ὅταν βρέθηκαν ἀντιμέτωποι μέ τό ἀδιαμφισβήτητο γεγονός, ἀντί νά τό δεχθοῦν προτίμησαν νά τό συκοφαντήσουν, πληρώνοντας τούς φρουρούς τοῦ τάφου. Τό ἴδιο ἐπεχείρησαν νά κάνουν κατά καιρούς οἱ διάφοροι ἀρνητές, πού προσπάθησαν μέ ἀνθρώπινα τεχνάσματα καί σοφιστίες νά ἐξηγήσουν τό γεγονός, καταλήγοντας στήν ἄρνηση τῆς ἀναστάσεως. Ἡ ἀνάσταση ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἐθριάμβευσε καί θριαμβεύει πάντοτε μέσα στήν ζωή τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλων τῶν πιστῶν ἀνθρώπων. Αὐτοί γνώρισαν καί γνωρίζουν τήν δύναμή της, μέ τήν ὁποία κατόρθωσαν τήν τελειότητα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί ἐνδύθηκαν τήν ἀθανασία. Αὐτοί ζοῦν πάντοτε καί θαυματουργοῦν καί ἀποδεικνύουν ἀληθινούς τούς λόγους τοῦ Σωτῆρος, πού βεβαιώνει τήν ἀνάσταση λέγοντας ὅτι, " ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνη ζήσεται " . Γι αὐτό ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ βάση τῆς χριστιανικῆς πίστεως στήν ὁποία στηρίχθηκε ἡ ζωή καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη χριστιανός χωρίς πίστη στήν άνάσταση. Ἡ πίστη στήν ἀνάσταση χαρίζει στούς πιστούς, καί στή ζωή αὐτή, δύναμη, ὑπομονή καί διάθεση γιά δημιουργία, καί στό τέλος ἀμείβει τίς προσπάθειές μας καί τόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς μας. Γιά αὐτό ὁ πιστός χριστιανός γνωρίζοντας, ὅτι ἡ ἀνάσταση εἶναι ἡ ζωή του καί ἡ αἰώνια ἐλπίδα του, ἀναφωνεῖ πάντοτε μέ πίστη καί ἐνθουσιασμό " Χ ρ ι σ τ ό ς ἀ ν έ σ τ η ". Χρόνια πολλά καί ἀπό τόν Ἀναστάντα Κύριο εὐλογημένα. Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2011 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011 Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Καί πράγματι, σήμερα στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ γεννᾶται ἀπό τήν Παρθένον Μαρία ὁ Προαιώνιος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, προσλαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση ἀπό τά ἅγια σπλάγχνα της καί ἑνώνοντας σέ μιά ἄρρηκτη ἑνότητα τόν Θεόν καί τόν ἄνθρωπον, στήν δική του Θεανδρική προσωπικότητα. Ἔτσι στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατά τήν σημερινή ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων ἐκπληρώθηκε ἡ προαιώνια βουλή τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, καί γι αὐτόν τόν λόγο, «ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη». Ὁ Χριστός ἦλθε στή γῆ, γιά νά ἀνακαλέση τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν πτώση τῆς ἁμαρτίας του στήν ἐπάνοδό του κοντά στόν Θεό καί τήν ἀνάπλασή του στό πρῶτο του οὐράνιο κάλλος, γι αὐτό πῆρε τήν μορφή του καί τήν ἔντυσε μέ θεϊκή ὡραιότητα. Ἦλθε ὁ Χριστός στόν κόσμο, γιά νά σηκώση τό βάρος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἐνοχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί νά τόν καταστήση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀθῶον. Ἡ ἐνοχή τῆς ἁμαρτίας εἶναι αὐτή πού κυρίως βασανίζει πάντοτε τό άνθρώπινο γένος. Καί κανένα μέσον, κανένας τρόπος, καμία δύναμη δέν μπορεῖ νά τόν ἀπαλλάξη ποτέ, παρά μόνο ὁ Λυτρωτής Χριστός. Ἔτσι τόσο ἀπό τήν ἐνοχή τῶν προπατόρων μας, ὅσο καί ἀπό τά προσωπικά μας ἀνομήματα μόνο ὁ γεννηθείς Χριστός μᾶς λυτρώνει. Ὅποιος ζεῖ χωρίς Χριστό, πεθαίνει μέ τό βάρος τῆς ἐνοχῆς του, ὅποιος ὅμως πιστεύει καί ἐλπίζει σ αὐτόν ζεῖ πάντοτε στήν χαρά καί τήν ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ. Ἦλθε ὁ Χριστός στόν κόσμο, γιά νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό τήν τυραννία τῶν παθῶν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ἡ αἰτία πού τυραννεῖ περισσότερο τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων καί τήν κάνει δυστυχισμένη, εἶναι τά ἄγρια πάθη πού τήν καταστρέφουν. Εἶναι τό μῖσος πού γεμίζει τίς καρδιές τους καί τούς κάνει νά σκοτώνονται, ἀκόμη καί ἀδέλφια, μεταξύ τους. Εἶναι ἡ ἀδικία, πού δημιουργεῖ κοινωνικές πληγές καί ἀναστατώσεις. Εἶναι τά παράνομα συμφέροντα τῶν λίγων, πού δημιουργοῦν πολέμους καί συμφορές σέ βάρος τῶν πολλῶν, ἀφανίζοντας λαούς ὁλόκληρους ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Εἶναι ἡ ἀχόρταγη δίψα τοῦ χρήματος, πού δημιουργεῖ κακοποιούς, ληστές, δολοφόνους, ἐμπόρους θανάτου, ἐκμαυλιστές τῆς κοινωνίας καί ἄλλα. Εἶναι ἀκόμη τά σωματικά πάθη, πού μᾶς καθιστοῦν δούλους πολλῶν ἐπιθυμιῶν, σκοτίζουν τόν νοῦ μας, ἀμβλύνουν τήν συνείδησή μας, διαλύουν οἰκογένειες, γίνονται πρόξενοι πολλῶν καί ποικίλων ἀσθενειῶν φθοροποιῶν, καί πολλά δεινά σωρεύουν στόν κόσμο. Ἀπό αὐτά τά πάθη ἦλθε νά μᾶς ἐλευθερώση ὁ ἐνανθρωπήσας Κύριός μας. Γι αὐτό κανείς δέν μπορεῖ νά βγῆ ἀπό τό τέλμα τῶν παθῶν του, παρά μόνον ἐκεῖνος, πού ἀληθινά πιστεύει στόν Χριστό καί ἀκολουθεῖ τίς ἐντολές του καί τό παράδειγμά του. Ἀλλά εἶναι ἀνάγκη νά προσέξουμε καί τόν τρόπο τῆς γεννήσεώς του. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κατά τήν γέννησή τους ἔχουν μιά στοιχειώδη προστασία μέσα σ ἕνα σπίτι μέ κάποια θαλπωρή, μέ κρεββάτι, σκεπάσματα καί ἐνδύματα γιά τό νεογέννητο. Ὁ Χριστός ὅμως, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ κατά τήν γέννησή του δέν εἶχε τίποτε, οὔτε σπίτι ζεστό νά τόν δεχθῆ, οὔτε ἐνδύματα ἀπαλά νά ντύσουν τό βρεφικό κορμί του, οὔτε τήν ἀναγκαία φροντίδα πού ἔχουν ἀνάγκη ὅλα τά παιδιά, ὅταν γεννῶνται. Ἀλλά ἀντί γιά σπίτι τόν ὑποδέχεται ἕνα φτωχό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἀντί γιά κρεββάτι μιά φάτνη ἀλόγων ζώων, ἀντί γιά ἐνδύματα λίγα ἄχυρα καί ἄγρια χόρτα, πού τύλιξαν τό τρυφερό σῶμα του. Καί γιατί ὅλα αὐτά; Γιά νά φανῆ στούς ἀνθρώπους τό κρυμμένο μυστήριο τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδή, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά κάνη τόν ἄνθρωπο υἱό τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε τελευταῖος, γιά νά μᾶς κάνη πρώτους. Ἔγινε πτωχός, γιά νά μᾶς ντύση μέ τόν πλοῦτο τῆς θεϊκῆς του δόξας. Γι αὐτό ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, βιώνοντας σήμερα τό μεγάλο τοῦτο μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, καλεῖ ὅλον τόν κόσμο νά ἔλθη ταπεινός προσκυνητής τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνο κοντά σ αὐτόν θά βρῆ θεραπεία στίς πληγές του, παρηγοριά στόν πόνο του, κουράγιο στόν ἀγῶνα του καί ἐλπίδα στήν ζωή του, διότι Αὐτός εἶναι ἡ ἀληθινή καί ἀδιάψευστη χ α ρ ά κ α ί ε ἰ ρ ή ν η τ ο ῦ κ ό σ μ ο υ. Χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά κ α ί ε ὐ λ ο γ η μ έ ν α. Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ 2011 ΠΑΣΧΑ 2011 Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή του ἔδειξε σέ ὅλους, ὅτι αὐτός εἶναι ὄντως ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Λυτρωτής τοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος «ἦλθε νά ζητήση καί νά σώση τό ἀπολωλός πρόβατον»
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔδωσε τήν χαμένη ἐλπίδα στό ἀνθρώπινο γένος. Ὁ ἄνθρωπος μέ τήν παρακοή του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν ἁμαρτία του βούλιαξε μέσα στόν αἰώνιο θάνατο. Ὁ Χριστός μέ τήν ἀνάστασή του τόν ἀνεκάλεσε ἀπό τά βάθη τοῦ Ἅδη κοντά του στήν αἰώνια ζωή. Τί μεγάλη καί ἀνέκφραστη χαρά νά γνωρίζη κανείς, ὅτι δέν ὑπάρχει θάνατος, ἀλλά ὅτι φεύγοντας ἀπό τόν κόσμο αὐτό, περνᾶ στήν αἰώνια ζωή! Πόσο μεγάλο πρᾶγμα νά πιστεύη καί νά ἐλπίζη κανείς, ὅτι ἡ τελευταία του κατοικία δέν εἶναι ὁ ψυχρός τάφος, ἀλλά ὁ ἔνδοξος οὐρανός! Ποιά πλούτη, ποιές δόξες, ποιές χαρές τοῦ κόσμου τούτου μποροῦν νά ἀντικαταστήσουν αὐτήν τήν προσφορά τῆς Ἀναστάσεως; Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ προσφέρει τήν δύναμη καί τήν παρηγοριά στούς πονεμένους καί τούς σκληρά δοκιμαζομένους ἀδελφούς μας στόν κόσμο αὐτό. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού δέν γνώρισαν ποτέ στήν ζωή τους τήν χαρά, ἀλλά ἀντίθετα ὁ πόνος καί τά δάκρυα ὑπῆρξαν ὁ ἀχώριστος σύντροφος τῆς ζωῆς τους, εἶναι οἱ μεγάλοι ἀδικημένοι τῆς ζωῆς. Ἄν δέν ὑπάρχη ἡ Ἀνάσταση, τότε ὅλη αὐτή ἡ ζωή μεταβάλλεται σέ μιά ἀνυπόφορη κόλαση καί τήν πιό φοβερή ἀδικία τοῦ Θεοῦ πρός τόν κόσμο. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὅμως ἀλλάζει τελείως τό νόημα τοῦ πόνου καί τῆς δοκιμασίας καί τά μεταβάλλει σέ εὐγενικό ἀγῶνα καί ἄθληση γιά τήν αἰώνια ζωή. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ προσφέρει τήν δικαιοσύνη στούς ἀδικημένους τῆς ζωῆς, πού πέρασαν ἀπό αὐτόν τόν κόσμο χωρίς νά λάβουν δικαιοσύνη, χωρίς νά πληρωθοῦν τούς κόπους καί τούς ἱδρῶτες τους χωρίς νά γευθοῦν οὔτε μιά σταγόνα χαρᾶς. Σ αὐτούς τούς πονεμένους καί ἀδικημένους ἔχει ἐπιφυλάξει ὁ Θεός τήν δικαιοσύνη τήν δική του καί τήν ἀτελείωτη καί ἀληθινή χαρά τῶν ἁγίων. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ ἔπαινος καί τό ἀμαράντινον στεφάνι τῶν ἀθλητῶν τῆς πίστεως. Εἶναι τό ἔπαθλο ἐκείνων πού μέ ὃλη τους τήν δύναμη ἐπίστεψαν καί ἀγάπησαν τόν Χριστό καί τήρησαν τό ἅγιο θέλημα του. Εἶναι ἐκεῖνοι πού ἐγκατέλειψαν πλούτη καί δόξες καί παλάτια καί εὐχαριστήσεις τοῦ κόσμου γιά τόν Νυμφίο Χριστό. Εἶναι αὐτοί πού δέν ὑπελόγισαν οὔτε νειάτα, οὔτε ὀμορφιά, οὔτε τίς χαρές τοῦ κόσμου, ἀλλά τά ἐθεώρησαν ὅλα «σκύβαλα» ἄχρηστα, γιά νά κερδίσουν τόν Χριστό. Εἶναι οἱ μεγάλοι ἀθλητές τῆς πίστεως, οἱ ἅγιοι μάρτυρες, οἱ ὅσιοι, οἱ δίκαιοι, ὁ ἀπλός καί πιστός λαός τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐπιστροφή τῶν ἁμαρτωλῶν. Τά κέρδη τῆς ἁμαρτίας εἶναι πικρά καί γεννοῦν τόν αἰώνιο θάνατο. Οἱ ὑλικές καί σαρκικές ἀπολαύσεις σκοτίζουν καί συγχύζουν κάθε μέρα καί περισσότερο τόν νοῦ του καί μεγαλώνουν τίς πληγές του καί τήν δυστυχία του. Μόνο ἕνας δρόμος λυτρωτικός ὑπάρχει, ἡ μετάνοια καί ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σάν ζωηφόρος φάρος λάμπει μέσα στό μανιασμένο πέλαγος τῆς ἀνθρώπινης πλάνης καί δείχνει τόν δρόμο στούς πλανημένους καί τήν ἐλπίδα σέ αὐτούς πού θέλουν νά σωθοῦν. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ προάγγελος τῆς χαρᾶς καί τῆς εἰρήνης σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Ὁ Χριστός καλεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους κοντά του χωρίς διάκριση, διότι γιά ὅλους θυσιάστηκε καί ὅλους θέλει νά τούς σώση. Καί ὁ κόσμος πού δεινοπαθεῖ μέσα στούς πολέμους καί τίς διαιρέσεις καί τίς ἀκαταστασίες, ὁ κόσμος πού διψᾶ γιά τήν χαρά καί τήν εἰρήνη, ἕνα δρόμο ἔχει μόνο νά διαλέξη. Τόν δρόμο πρός τόν Ἀναστημένο Χριστό, τόν χορηγό τῆς ζωῆς, τῆς χαρᾶς καί τῆς εἰρήνης, τήν χαρά καί τήν ἐλπίδα τοῦ κόσμου. Χ ρ ι σ τ ό ς ἀ ν έ σ τ η Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2010 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2010 Φ Α Ρ Ο Σ Τ Η Σ Ε Λ Π Ι Δ Α Σ Χαρμόσυνο ἠχεῖ τό μήνυμα τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ σέ ὅλο τόν κόσμο τόν ὁρατό καί τόν ἀόρατο. Τό μηνύουν οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν στήν γῆ, τό σαλπίζουν οἱ φωνές τῶν ἀγγέλων στούς οὐρανούς, «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Καί οἱ ἀνθρώπινες καρδιές γεμίζουν ἀπό είρήνη χαρά καί ἐλπίδα, ξεχνῶντας τά δεινά καί τίς πληγές τοῦ κόσμου. Σήμερα ὁ Θεός ἐξεπλήρωσε τήν ὑπόσχεση του, ὅτι θά στείλη τόν Λυτρωτή καί θά σώση τόν κόσμο. Καί πράγματι ὁ Χριστός ἦλθε νά θεραπεύση τίς πληγές τοῦ κόσμου καί νά σώση τόν ἄνθρωπο. Καί φώτισε μέ τό ἄγιο φῶς του «τούς καθημένους ἐν χώρᾳ καί σκιᾶ θανάτου», ἐθεράπευσε τους ἀσθενεῖς, ἐστήριξε τούς ἀδυνάτους, συγχώρησε τούς ἁμαρτωλούς καί πῆρε ἐπάνω του ὅλο τό βάρος τῆς ἐνοχῆς καί τόν πόνο καί τίς πληγές τῆς ἀνθρωπότητας. Τήν ἀπάλλαξε ἀπό τό κράτος τοῦ θανάτου καί τῆς χάρισε τήν ἐλπίδα καί τήν χαρά τῆς αἰωνίας ζωῆς. Ὁ Χριστός ἔδωσε στόν κόσμο τήν αἰωνία προσφορά τοῦ οὑρανοῦ, τήν εἰρήνη τήν χαρά καί τήν ἐλπίδα. Ὁ κόσμος ὅμως δέν ἔγινε ὅλος μέτοχος αὐτῶν τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ, ἀπό δική του αἰτία, καί ἔτσι παρουσιάζεται καί σήμερα γεμᾶτος πληγές καί δοκιμασίες πού τόν κάνουν δυστυχισμένο. Οἱ λαοί βρίσκονται σέ γενική ἀναστάτωση καί ἀναζήτηση. Οἱ ψεύτικοι Θεοί τοῦ ὑλιστικοῦ καί ἀθεϊστικοῦ κόσμου, πού τόσα τούς ἔταξαν καί τούς ἐπλάνησαν, ἔπεσαν καί συνετρίβησαν καί ἄφησαν πίσω τους στέρηση πείνα καί ἀθλιότητα. Οἱ ἀναστατώσεις στό πρόσωπο τῆς γῆς ἐπλήθυναν καί οἱ κίνδυνοι τῶν πολέμων ὅχι μόνο δέν ἔλειψαν ἀλλά προβάλλουν ἀπειλητικοί ἀπό πολλά σημεῖα τοῦ πλανήτη μας μέ τίς ἐθνικές ἀνακατατάξεις. Οἱ πλάνες καί οἱ αἱρέσεις πού ἔχουν ἐξαπλωθῆ σέ ὅλο τόν κόσμο δημιουργοῦν γενική σύγχυση στούς πολλούς, ὥστε νά μή μποροῦν εὔκολα νά ξεχωρίζουν τό ψεῦδος ἀπό τήν ἀλήθεια. Ἡ ἔξαρση καί ὁ φανατισμός τοῦ Ἰσλάμ, ἀποτελοῦν ἔνα καινούργιο καί μεγάλο κίνδυνο γιά τήν ἀνθρωπότητα καί περισσότερο γιά τήν Εὐρώπη, πού μερικοί λαοί τόν ἐκμεταλλεύονται γιά πολιτικούς κυρίως σκοπούς. Ἡ διαφθορά προβάλλεται καί προκαλεῖ ἀπό παντοῦ τούς πάντες καί διαφημίζεται σάν σύγχρονος καί πολιτισμένος τρόπος ζωῆς. Τά ναρκωτικά φθείρουν καί κουρελιάζουν τούς νέους μας καί ἀπειλοῦν θανάσιμα τά ἀθῶα μικρά παιδιά. Τό ὀργανωμένο ἔγκλημα, μέ ληστεῖες, φόνους, καταστροφές καί ἄλλες βίαιες πράξεις τείνει νά ἀντικαταστήση τόν νόμο καί τήν τάξη καί νά μεταβάλη τίς Κοινωνίες σέ ἀγέλες ἀλόγων ζώων ἤ θηρίων. Οἱ Κυβερνῆτες τῶν λαῶν τοποθετοῦνται μονομερῶς στήν ἐξασφάλιση τῶν οἰκονομικῶν πόρων ἀπό τούς ὁποίους ἐξαρτοῦν τήν εὐημερία καί τήν εἰρήνη τῶν λαῶν. Ὁ κόσμος ζεῖ μέσα σέ κλῖμα ἀγωνίας καί ἀνασφάλειας ἀνησυχώντας γιά τό σήμερα καί μή ξέροντας τί θά τοῦ προβάλλη τό αὔριο. Ἀλήθεια, πῶς ἔγινε ἔτσι ὁ κόσμος, σάν ποτέ τό μάτι τοῦ Θεοῦ νά μή τόν κοίταξε, σάν ποτέ νά μήν ἐνδιαφέρθηκε γι αὐτόν. Ἄραγε ὁ Θεός λησμόνησε τόν κόσμο, ἤ ὁ κόσμος ξέχασε τόν Θεό καί ἀπομακρύνθηκε ἀπό κοντά του; Τό μήνυμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας μᾶς δίνει τήν ἀπάντηση. Δέν ξέχασε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἐπαναστάτησε κατά τοῦ Θεοῦ καί πῆρε τόν δρόμο τῆς φθορᾶς, τόν δρόμο τοῦ ἀσώτου. Ἔτσι σήμερα πού τά πάντα ἀγάλλονται καί χαίρουν γιά τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, οἱ λυτρωμένες καί φωτισμένες ψυχές τῶν ποιμένων καί τῶν μάγων, μᾶς δείχνουν τήν σωστή πορεία ἐπαναλαμβάνοντας τά λόγια πού ἄκουσαν ἀπό τόν ἄγγελο Κυρίου, «ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστί Χριστός Κύριος», δηλαδή, «ἐγεννήθηκε γιά σᾶς σήμερον σωτήρας, πού εἶναι ὁ Χριστός ὁ Κύριος».(Λουκ.2,11). Τήν δική τους σωτήρια πορεία πρός τήν φάτνη ἄς ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς γιά νά συναντήσουμε, νά γνωρίσουμε καί νά προσκυνήσουμε τόν Σωτῆρα μας καί Λυτρωτή μας Χριστό. Κοντά του κι ἐμεῖς καί ὁλόκληρος ὁ κόσμος θά γνωρίσουμε τήν εἰρήνη, τήν χαρά καί τήν ἐλπίδα, διότι ὁ Χριστός εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου, ὁ αἰώνιος καί ἀκατάλυτος φάρος τῆς ἐλπίδας. Χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ 2010 ΠΑΣΧΑ 2010 Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ
Τό σαλπίζουν οἱ ἄγγελοι στόν οὐρανό, τό ψάλλουν οἱ πιστοί χριστιανοί στήν γῆ, τό ἀγγέλουν οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν. Καί τό μήνυμα τῆς χαρᾶς μεταφέρεται παντοῦ καί ἀντηχεῖ σ ὅλη τήν πλάση, σέ στεριές καί θάλασσες, σέ βουνά καί φαράγγια, σέ οὐρανό καί γῆ, «Χ ρ ι σ τ ό ς Ἀ ν έ σ τ η». Καί ὁ ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν», πληροφορεῖ καί βεβαιώνει ὁλόκληρο τόν κόσμο γιά τήν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως. Πληροφορεῖ πρῶτον, ὅτι ὄντως ἀληθινά καί ἀδιαμφισβήτητα ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, σύμφωνα μέ τήν πρόρρηση πού εἶχε κάνει στούς μαθητές του, ὅτι θά σταυρωθῆ καί μετά τρεῖς ἡμέρες θά ἀναστηθῆ. Βέβαια ἡ ἀνάσταση, σάν ὑπερφυσικό γεγονός, δημιούργησε ἀμφιβολίες καί ἄρνηση πρώτα στούς ἀποστόλους καί μαθητές τοῦ Χριστοῦ, καί χρειάσθηκε νά παρουσιασθῆ ὁ ἴδιος μπροστά τους, γιά νά τούς βεβαιώση, ὅτι πράγματι ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς. Γιά τήν ἴδια αἰτία, ὑπάρχουν πάντοτε δύσπιστοι, πού ἀρνοῦνται τό γεγονός τῆς ἀναστάσεως καί ἄλλοι πάλι μέ λογικά τεχνάσματα τό καταπολεμοῦν. Ὡστόσο ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι γεγονός βεβαιωμένο ἀπό αὐτόπτες μάρτυρες, πού τό εἶδαν, ἀμφέβαλλαν, τό
Πρῶτοι μάρτυρες τῆς ἀναστάσεως ὑπῆρξαν οἱ σταυρωτές πού ἐφύλασσαν τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἄνθρωποι ψυχροί καί ἀδιάφοροι πού ἐβεβαίωσαν τούς Ἰουδαίους ἀρχιερεῖς διά τό γεγονός. Ἄλλοι μάρτυρες εἶναι οἱ μυροφόρες γυναῖκες στίς ὁποῖες φανερώθηκε ὁ Κύριος μετά τήν ἀνάστασή του πρῶτον καί τούς ἔδωσε τήν ἐντολή νά φέρουν τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως καί στούς μαθητές του.
Ἄλλοι ἀξιόπιστοι μάρτυρες τῆς ἀναστάσεως ἦσαν οἱ ἴδιοι οἱ ἀπόστολοι καί μαθητές τοῦ Κυρίου. Σ αὐτούς ἐμφανίζεται ἐνωρίς τό πρωί τῆς Κυριακῆς, τούς ἐλέγχει γιά τήν δυσπιστία πού ἔδειξαν στούς λόγους τῶν Μυροφόρων, καί δέχεται τό ψηλάφημα τοῦ δύσπιστου Θωμᾶ ὀκτώ ἡμέρες μετά, καί τήν θερμή ὁμολογία του « ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου ». Ἀλλά καί ἄλλοι πολλοί εἶδαν καί ἐβεβαίωσαν τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος, στόν ὁποῖον ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος στόν δρόμο πρός τήν Δαμασκό καί τόν ἐκάλεσε στό ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου Του. Ὁ ἴδιος ἀπόστολος βεβαιώνει ὅτι ἐγνώριζε ἐπάνω ἀπό πεντακοσίους ἀδελφούς, πού εἶδαν τόν Χριστό μετά τήν Ἀνάστασή του. Ἡ δύναμη ὅμως καί ἡ ἀλήθεια τῆς Ἀναστάσεως βεβαιώνεται διαρκῶς καί σέ κάθε ἐποχή διά τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἁγίων του, ὥστε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ νά μένη πάντοτε τό ἱστορικό καί ἀδιαμφισβήτητο γεγονός τῆς ἀνθρωπότητος. Τό δεύτερο πού μᾶς πληροφορεῖ ὁ ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι, ὅτι ὁ Χριστός, μέ τήν ἀνάστασή του ἐπάτησε καί κατήργησε τόν θάνατο. Καί αὐτό σημαίνει, ὅτι ὅποιος πιστεύει στόν Χριστό καί ἔχει βαπτισθῆ στό βάπτισμά του, «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», γίνεται μέτοχος τῆς δυνάμεως τῆς Ἀναστάσεως καί δέν φοβεῖται τόν θάνατο, διότι τόν κατήργησε ὁ Χριστός. Καί ὅταν λέμε θάνατο δέν ἐννοοῦμε μόνο τήν προσωρινή φθορά τοῦ σώματός μας ἀλλά καί τόν αἰώνιο θάνατο, πού εἶναι ὁ χωρισμός τῆς ἀθάνατης ψυχῆς ἀπό τόν Θεό. Τό τρίτο πού μᾶς πληροφορεῖ εἶναι, ὅτι ὁ Χριστός, μέ τήν κατάργηση τοῦ θανάτου, ἔδωσε αἰώνια ζωή στούς νεκρούς καί μέ αὐτό ἐννοεῖ, ὅτι οἱ νεκροί ἐλευθερώθησαν ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου, ἀκόμη ὅτι καί τά νεκρά σώματα θά ἀναστηθοῦν κατά τήν κοινή ἀνάσταση, στήν Δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου. Παρά τόν θρίαμβο ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ θανάτου ὁ κόσμος συνεχίζει νά εἶναι ἕνα ἀπέραντο Νεκροταφεῖο μέ ζωντανούς νεκρούς. Ἡ ἐπικράτηση τῆς ἁμαρτίας σέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἰδιαίτερα δέ ἡ ἠθική κατάπτωση τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἔχει ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό καί τόν ἔχει βυθίσει σέ ζοφερά σκοτάδια πνευματικοῦ θανάτου. Ἡ πρόταξη καί ἡ ἐπιδίωξη παντοῦ καί πάντοτε τοῦ ὑλικοῦ συμφέροντος τόν ἔχει καταστήσει σκληρό καί ἀναίσθητον. Οἱ πόλεμοι καί οἱ ἔχθρες σέ ὅλο τό πρόσωπο τῆς γῆς ἀπειλοῦν σοβαρά τήν εἰρήνη καί τήν ἀνθρωπότητα. Οἱ ποικίλες πλάνες καί αἱρέσεις τοῦ ἔχουν κατακερματίσει τόν ψυχικό του κόσμο καί τόν ἔχουν ὁδηγήσει σέ σκοτεινά καί ἀδιέξοδα μονοπάτια. Ἡ ρηχή ἀπόλαυση τῶν σωματικῶν ἡδονῶν, ἡ μέθη, ἡ ἀσωτία, τά ναρκωτικά καί ἄλλα, τόν ἔχουν κυριολεκτικά νεκρώσει καί τόν ἔχουν σφραγίσει ἐπάνω του μέ τήν βαρειά πλάκα τοῦ ψυχικοῦ θανάτου. Ἄραγε, γι αὐτούς τούς νεκρούς, γιά ὅλους ἐμᾶς, ποία ἐπλίδα μπορεῖ νά ὑπάρξη; Ποιός Θεός μπορεῖ νά μᾶς ἐλευθερώση ἀπό τά δεσμά μας; Ποιός Θεός μπορεῖ νά μᾶς ἀναστήση ἀπό τόν τάφο τῆς κακίας μας καί νά μᾶς δώση τήν αἰώνια ζωή; Μόνο ἕνας. Αὐτός πού σταυρώθηκε γιά μᾶς καί κατήργησε τό κράτος τοῦ θανάτου. Αὐτός εἶναι ὁ ἐλευθερωτής μας, ἡ ἐλπίδα μας, ἡ ζωή καί ἡ ἀνάστασή μας. Αὐτόν ἄς ὑμνήσουμε καί ἄς δοξάσουμε κι ἐμεῖς ψάλλοντες μαζύ μέ ὅλο τόν κόσμο τόν χαρμόσυνο ὕμνο τῆς Ἀναστάσεως «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Εἰς αὐτόν ἄς εἶναι ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2009 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2009 Π Α Ν Α Ν Θ Ρ Ω Π Ι Ν Η Ε Ο Ρ Τ Η Τό μεγάλο, μοναδικό καί πανανθρώπινο γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἐορτάζει καί πάλι ὅλος ὁ Χριστιανικός κόσμος, διότι ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀρχή τῶν ἐλπίδων καί τῶν προσδοκιῶν ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ, στήν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας, ἐκπληρώνονται χρονικά καί ἱστορικά οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ, πού προανήγγειλε διά τῶν ἁγίων του προφητῶν, σχετικά μέ τήν ἔλευση τοῦ μονογενοῦς Του Υἱοῦ στόν κόσμο, τήν σάρκωσή του ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, καί τήν γέννησίν Του εἰς τό ταπεινόν σπήλαιον. Αὐτή ἡ ἐκπλήρωσις τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ δείχνει, ὅτι πάντοτε ὁ Θεός εἶναι ἀληθὴς καί πιστός στίς ἐπαγγελίες του, καί δεν ὑπάρχει περίπτωση νά ὑπεσχέθη κάτι καί νά μήν ἔγινε ἤ ἀκόμη νά μήν ἐκπληρωθῆ στό μέλλον. Αὐτό δείχνει τήν βεβαία ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι δέν ἐλπίζουν σέ κάτι τό ἀμφίβολο καί παροδικό, ἀλλά σέ κάτι τό ἀπολύτως ὀρθό καί ἀληθινό, πού σέ καμία περίπτωση δέν μπορεῖ νά μείνη ἀπραγματοποίητο, διότι ὁ Θεός πού τό ὑπεσχέθη εἶναι καί ἀληθής, ὥστε νά μήν ψεύδεται, καί παντοδύναμος γιά νά μπορεῖ νά τό πραγματοποιήση. Μέ αὐτήν τήν θείαν σάρκωσίν του, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Θεός μας, καταδἐχθηκε νά πάρη την δική μας ἀνθρώπινη φύση καί νά γίνη ἄνθρωπος, γιά νά μᾶς πλησιάση στόν τέλειο βαθμό καί γιά νά κάνη τόν ἄνθρωπο Θεό. Πόσο θαυμάζει κανείς γι αὐτήν τήν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον δέν ἀπεφάσισε λόγω τῆς ἁμαρτίας, νά καταστρέψη τό ἀνθρώπινο γένος, ἀλλ ἀντίθετα ἦλθε πάλι, γιά νά μᾶς σώση, νά ἀναπλάση τήν φθαρεῖσαν εἰκόνα Του καί νά μᾶς ἀνεβάση στήν ἄπειρη δόξα τῆς βασιλείας του. Καί ἦλθε κοντά μας, πολύ κόντά μας, καί ἔγινε ἕνα μέ ἐμᾶς, γιά νά μήν βρεθῆ κανεὶς μακρυά του, γιά νά μήν πῆ κανείς, ὅτι δέν τόν ἐγνώρισε ποτέ. Πόσο μεγάλη δύναμη καί ἐλπίδα μᾶς δίνει αὐτή ἡ πεποίθηση, ὅτι ὁ Χριστός μας, ὁ Κυριός μας καί Λυτρωτής μας εἶναι πάντοτε τόσο πολύ κοντά μας, ὅτι εἶναι ἕνα μέ τόν ἑαυτό μας καί ἐμεῖς μέ αὐτόν, μέσα στό μυστικό σῶμα τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας του. Ἐκεῖ στήν εὐλογημένη Βηθλεέμ ἁπλώθηκε ἐκείνη τήν νύκτα τῆς γεννήσεως ἡ εὐλογία καί ἡ εἰρήνη τοῦ οὐρανοῦ καί ἐκάλυψε ὅλην τήν οἰκουμένη. Καί εἶδαν τά σύμπαντα τό γεγονός καί ἐσκύρτησαν ἀπό χαρά. Οἱ ἄγγελοι ἐπῆραν τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἔκαναν τραγούδι τους καί τόν ὕμνησαν ψάλλοντας «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Οἰ ταπεινοί ποιμένες φθάνουν προσκεκλημένοι τῶν οὐράνιων λειτουργῶν στό φτωχικό του λίκνο καί οἱ σοφοί μάγοι ἀπό τήν ἀνατολή ξεκινοῦν καί ὁδοιποροῦν, γιά νά φθάσουν νά προσκυνήσουν τόν Λυτρωτή τοῦ κόσμου. Ὅλη ἡ κτίσις, τά ὁρατά καί τά ἀόρατα, ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι εἶναι καλεσμένοι τοῦ Θεοῦ καί φθάνουν γιά νά λάβουν μέρος σ αὐτή τήν μοναδική, παγκόσμια καί παναθρώπινη ἑορτή, στό καλωσόρισμα τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, στήν ἔκφραση εὐγνωμοσύνης πρός τήν ἀνέκφραστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Σαὐτήν τήν μεγάλη χαρά τοῦ κόσμου συμμετέχοντες κι ἐμεῖς, ἄς παραμερίσουμε τά πάθη καί τίς διαφορές, πού μᾶς χωρίζουν κι ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἄς πιαστοῦμε χέρι χέρι, γιά νά φθάσουμε κοντά στόν γεννώμενο Χριστό ταπεινοί προσκυνητές, γιά νά θεραπεύσουμε τίς πληγές μας καί τίς πληγές τοῦ κόσμου, γιά νά φέρουμε τήν χαρά καί τήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ στή γῆ, γιά νά εἶναι ἡ ζωή μας καί τώρα καί αἰώνια γεμάτη χαρά καί εἰρήνη, κοντά στόν μόνο χορηγό τῆς χαρᾶς καί τῆς εἰρήνης Χριστό. Χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ 2009 ΠΑΣΧΑ 2009 Η Χ Α Ρ Α Τ Η Σ Α Ν Α Σ Τ Α Σ Ε Ω Σ Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ πανηγυρίζει σήμερα ὅλος ὁ κόσμος, ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, οἱ Ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι, τά ὁρατά καί τά ἀόρατα. Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ βεβαιώνει ὁ λόγος τοῦ Ἀγγέλου μπρός στό ἄδειο μνῆμα, «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὦδε». Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀναγγέλουν στούς Ἀποστόλους οἱ Μυροφόρες Γυναῖκες. Γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ πληροφοροῦν μέ τό κήρυγμά τους οἱ Ἀπόστολοι ὅλον τόν κόσμο. Τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ διαλαλεῖ μέ τήν ζωή της καί τήν διδασκαλία της ἀνά τούς αἰῶνας ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ χαρμόσυνη ἰαχή πλημμυρίζει ὁλόκληρο τόν κόσμο: Χ ρ ι σ τ ό ς Ἀ ν έ σ τ η! Καί αὐτό τό μήνυμα εἶναι ἔνα παγκόσμιο ἱστορικό γεγονός βεβαιωμένο ἀπό τούς πλέον εἰλικρινεῖς, ἀνιδιοτελεῖς, Ἁγίους καί αὐτόπτες μάρτυρες καί ἱστορικούς, τούς Ἁγίους Ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ, καί τό ὁποῖον δέν ἐπιτρέπει σκιάν ἀμφιβολίας στήν ψυχή τοῦ καλοπροαίρετου ἀνθρώπου. Ἡ Ἀνάσταση ὅμως τοῦ Χριστοῦ δέν ζεῖ μέσα στήν ψυχή τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ σάν ἔνα ψυχρό ἱστορικό γεγονός, ἀλλά σάν δύναμη καί ζωή τοῦ Θεοῦ, πού τήν διαπιστώνει πρῶτον στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων του καί τήν βιώνει δυναμικά μέσα στήν ζωή του. Καί τά ἀποτελέσματα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι μεγάλα καί θαυμαστά. Διότι ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή του ἐνίκησε τόν θάνατο καί μᾶς ἐχάρισε ζωή καί αὐθαρσία. Ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀνυπακοῆς τοῦ ἀνθρώπου στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί χώρισε αἰώνια τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἡ τελεία ὑπακοή τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στό θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα συνέτριψε μέ τήν σταυρική του θυσία τόν θάνατο καί ἐχάρισε μέ τήν Ἀνάστασή Του στό ἀνθρώπινο γένος ζωή αἰωνία. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀπάλλαξε ἀπό τήν ὀδύνη τῆς ἁμαρτίας πού ἀφανίζει κάθε ὀμορφιά ἀπό τήν ζωή μας, φορτώνει με ἀναπάντεχο βάρος τήν συνείδησή μας καί μᾶς καταντᾶ οἰκτρούς καί δυστυχισμένους σκλάβους. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἐλευθέρωσε άπό τά πάθη πού τυφλώνουν τήν ψυχή, τήν βασανίζουν καί τήν παραδίδουν σέ αἰώνια κόλαση. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς φώτισε τόν νοῦ καί μᾶς ἀπάλλαξε ἀπό τό βαθύ σκοτάδι τῆς πλάνης καί τῆς ἀγνοίας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἐχάρισε δύναμη, θάρρος καί ἐλπίδα. Ἡ ζωή γιά τόν χριστιανό δέν εἶναι βάρος καί χωρίς νόημα. Τό κάθε τι ἀκόμη καί οἱ δυσκολίες καί οἱ συμφορές ἔχουν τήν δική τους σπουδαία σημασία, γυμνάζουν τήν ψυχή στήν ἀρετή καί τήν ὁδηγοῦν κοντά στό Θεό. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ὡδήγησε στήν τελειότητα, μᾶς ἀφαίρεσε τίς πληγές καί τά κουρέλια τῆς ἀσωτείας μας καί μᾶς ἔντυσε μέ τήν θεϊκή στολή τῆς ἁγιότητας καί τῆς ἀθανασίας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἐπανέφερε κοντά στόν οὐράνιο Πατέρα μας καί μᾶς χάρισε αἰώνια χαρά καί ἀγαλλίαση. Γι αὐτό ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ζωή καί ἡ χαρά καί ἡ ἐλπίδα ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. Αὐτό τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἄς τό ζήσουμε καί σήμερα καί πάντοτε καί σάν μήνυμα ζωῆς, χαρᾶς καί αἰσιοδοξίας ἄς τό διαλαλήσουμε σ ὁλόκληρο τόν κόσμο μέ τήν χαρμόσυνη ἰαχή: Χ ρ ι σ τ ό ς Ἀ ν έ σ τ η! Χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2008 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2008 Η Ε Π Ι Σ Κ Ε Ψ Η Τ Ο Υ Θ Ε Ο Υ Ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο εἶναι ἡ σημερινή ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων. Εἶναι ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν ἐξεπληρώθη ἡ αἰωνία βουλή τοῦ Κυρίου, καί ὁ προαιώνιος Θεός «ἐπί τῆς γῆς ὤφθη και τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη». Καί ἀπό τήν ὑπερβάλλουσα ἀγάπη γιά τό ἀνθρώπινο γένος, κατῆλθε στήν γῆ καί πῆρε τήν δική μας φθαρτή φύση καί ἔγινε ἀδύνατος ἄνθρωπος, ὅμοιος μέ ἐμᾶς, ἐκτός τῆς ἁμαρτίας, διότι δέν μποροῦσε νά βλέπη τυραννούμενον ὑπό τοῦ διαβόλου τό γένος τῶν ἀνθρώπων. Καί ἁγίασε μέ τήν δική του ἐνανθρώπιση τήν ἀνθρώπινη φύση καί τήν ἐξύψωσε καί τήν ἔσωσε, ἀνεβάζοντάς την στό πρῶτο της κάλλος, στήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καί ἐκάλεσε ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός μέ πνεῦμα ἐλευθερίας ὅλους τούς ἀνθρώπους κοντά του, μικρούς καί μεγάλους, πλούσιους καί πτωχούς, ἐπισήμους καί ἀσημάντους, βασιλεῖς καί στρατιῶτες, σοφούς καί ἀγραμμάτους, μάγους καί ποιμένες, δικαίους καί ἁμαρτωλούς, γιά νά γίνουν μέτοχοι τῆς δικῆς του ζωῆς καί τῆς αἰωνίας χαρᾶς καί μακαριότητάς του μέ τήν πίστη τους σ Αὐτόν. Καί ὅσοι τόν ἐδέχθησαν, τούς ἔδωσε ἐξουσία νά γίνουν υἱοί Θεοῦ. Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Ἐφώτισε τόν νοῦ καί τήν καρδιά τῶν πιστῶν ἀνθρώπων, τούς ἀπεκάλυψε τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς καί τούς ἐλευθέρωσε ἀπό τό σκότος τῆς πλάνης. Ἐδιδάχθηκαν οἱ ἄνθρωποι τόν μόνον ἀληθινὸν Τριαδικόν Θεόν, τόν Πατέρα, τόν Υἱόν καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἔμαθαν, ὅτι αὐτός ὁ Θεός εἶναι πατέρας τους, δημιουργός τους, συντηρητής τους καί προστάτης τους, καί στήν δική του ἐλπίδα πρέπει νά καταφεύγουν πάντοτε. Ἔμαθαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι παιδί Θεοῦ κατά χάριν, καί ὅτι τόσο πολύ ἀγάπησε ὁ Θεός τόν κόσμο, ὥστε θυσίασε τόν μονογενῆ του Υἱόν Ἰησοῦν Χριστόν γιά τήν δική τους σωτηρία. Ἔμαθαν, ὅτι ἡ ζωή τους δέν μετριέται σέ λίγα χρόνια, ἀλλά συνεχίζει καί μετά θάνατον καί εἶναι αἰώνια. Πληροφορήθηκαν, ὅτι ὁ μόνος Σωτήρας τους καί ἡ μοναδική ἐλπίδα τους σ αὐτή τήν ζωή καί στήν ἄλλη, εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστός, μέ τήν γέννησή του, ἔφερε τό πνεῦμα τῆς δικαιοσύνης, καί αὐτήν ἐδίδαξε καί ἐφάρμοσε ἔμπρακτα μέ τήν ζωή του. Τήν ἔθεσε σάν θεμέλιο τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, καί ἐμακάρισε αὐτούς πού πάσχουν καί διώκονται γι αὐτήν, λέγοντας «μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης». Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἔφερε τήν εἰρήνη στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων καί ἔδιωξε ἀπ αὐτές τά δηλητηριώδη νέφη τοῦ μίσους καί τῆς κακίας. Ἐσκόρπισε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἀνθρώπους καί τούς ἔκανε νά νοιώθουν τήν ὀμορφιά τῆς ἰδανικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἡ χάρη του, πού ἐξέχεε ἀπό τόν οὐρανὸ, ἀνέβασε τούς ἀνθρώπους στήν τελειότητα καί τήν ἁγιότητα, στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μέ ἀναρίθμητες ἀνά τούς αἰῶνες στρατιές ἁγίων του. Πόσο ἀντίθετος ὅμως παρουσιάζεται ὁ σημερινός κόσμος ἀπέναντι στό πνεῦμα τῶν Χριστουγέννων, μέ τήν ἀπιστία του, μέ τήν ἀποστασία του, μέ τήν ποικίλη ἁμαρτία του, μέ τά μίση, τούς πολέμους μέ τήν δυστυχία τῶν λαῶν καί τήν ἔλειψη τῆς ἀγάπης. Σάν νά πῆρε ὁ Θεός τό βλέμμα του ἀπό τήν γῆ, σάν βαρειά νά ἔπεσε ἡ κατάρα του ἐπάνω σ αὐτὴν, σάν νά ἔλλειψε ἡ ἐλπίδα καί εἶναι καταδικασμένη σέ ἀφανισμό. Γιατί ἄραγε συμβαίνει τοῦτο; Διότι οἱ ἄνθρωποι ἔδιωξαν τόν Θεό ἀπό τήν ζωή τους καί στήν θέση του ἔβαλαν καί προσκυνοῦν εἴδωλα, τήν σάρκα καί τό χρῆμα. Ἔρχεται ὁ Χριστός νά γεννηθῆ στήν καρδιά τους καί τήν βρίσκει ἐρμητικά κλειστή. Καί δέν τοῦ παραχωροῦν οὔτε ἕνα σπήλαιο γιά νά τόν φιλοξενήση, οὔτε λίγη ζεστασιά ἀπό τήν ψυχή τους γιά νά ζεσταθῆ. Ἀντίθετα οἱ πολλοί ἀδιαφοροῦν καί ἄλλοι σκληρόκαρδοι σάν τόν Ἡρώδη τόν καταδιώκουν. Νά γιατί ἔγινε ἔτσι αὐτός ὁ κόσμος. Διότι προσκύνησε τόν Σατανᾶ καί ἔδιωξε ἀπό τήν καρδιά του τόν μοναδικό Σωτῆρα, τόν Χριστό. Καί ἐδῶ ἐκπληρώνονται τά ἴδια τά λόγια τοῦ Κυρίου «ἐάν μή πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμὶ ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν». Ἐάν δέν πιστέψετε ὅτι ἐγώ εἶμαι, θά πεθάνετε μέσα στίς ἁμαρτίες σας. Ἀλλά εὐτυχῶς δέν ἐξέκλιναν ὅλοι. Ὑπάρχει καί τό ἐκλεκτό λῆμμα. Ὑπάρχουν καί οἱ πιστοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνοι πού μέ χαρά καί λαχτάρα περιμένουν τήν γέννηση καί τήν ἐπίσκεψη τοῦ Κυρίου, καί σάν τούς σοφούς μάγους καί τούς ταπεινούς ποιμένες τρέχουν στήν ἁγία φάτνη τοῦ Κυρίου, νά τόν προσκυνήσουν καί νά τοῦ προσφέρουν τά δῶρα τῆς ἀγάπης τους. Σ αὐτές τίς καρδιές ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός σήμερα κατεβαίνει καί φέρνει τήν παντοτινή χαρά καί τήν εἰρήνη τοῦ οὐρανοῦ. « Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά » Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ 2008 ΠΑΣΧΑ 2008 X Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μοναδικὸ παγκόσμιο καὶ πανανθρώπινο ἱστορικὸ γεγονός, ποὺ συγκινεῖ τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν χριστιανῶν καὶ βεβαιώνει τὴν ἐλπίδα τους γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ προανήγγειλεν ὁ Θεὸς διὰ τῶν Ἁγίων του Προφητῶν πολλοὺς αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπησή του. Τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεώς του προεμήνυσεν ὁ Κύριος πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος του στοὺς μαθητές του καὶ ἀποστόλους του. Τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, σὰν ἱστορικὸ γεγονός, διεπίστωσαν καὶ ἐβεβαίωσαν ἀξιόπιστοι καὶ ἅγιοι αὐτόπτες μάρτυρες. Πρῶτες οἱ Μυροφόρες, οἱ πιστὲς αὐτὲς μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ, εἶδαν τοὺς ἀγγέλους μπροστὰ στὸ ἄδειο μνημεῖο καὶ ἄκουσαν τὴν διαβεβαίωσή τους, «ὅτι οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ ἠγέρθη». Καὶ πρῶτες αὐτὲς βλέπουν καὶ ἀκούουν τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ μέσα στὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆ, καὶ φέρουν τὸ ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως στοὺς Ἀποστόλους. Οἱ Ἀπόστολοι, μαζεμένοι σὲ ἕνα χῶρο στὴν Ἱερουσαλὴμ δέχονται τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ μὲ τὶς πόρτες κλειστές, ἀκοῦνε τὴν ἐπίπληξή του διότι δὲν πίστεψαν στὶς Μυροφόρες ποὺ Τὸν εἶδαν πρῶτες, Ἀναστημένον ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ βεβαιώνουν τὴν ἀλήθεια τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, ποὺ ἀπουσίαζε, δέχεται μὲ πολλὴ δυσπιστία καὶ ψυχρὴ λογικὴ τὴν πληροφορία τῆς Ἀναστάσεως, ζητῶντας μόνο ἁπτὲς καὶ λογικὲς ἀποδείξεις. Καὶ ὅταν ὀκτὼ ἡμέρες μετὰ βλέπει μπροστὰ του τὸν Χριστὸ νὰ τὸν ἐλέγχη γιὰ τὴν ἀπιστία του, ἀναφωνεῖ μὲ θαυμασμὸ καὶ ἔκσταση, «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὁμολογεῖ ὅτι στὴν ἐποχὴ του ἐγνώριζε πεντακοσίους περίπου αὐτόπτες μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος γιὰ τὸν ἑαυτὸ του ὁμολογεῖ τὴν συγκλονιστικὴ ἐμπειρία τῆς συναντήσεώς του μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ στὸν δρόμο πρὸς τὴν Δαμασκό, ἀπ ὅπου ἀρχίζει ἡ μετάνοιά του καὶ ἡ ἀποστολική του ζωὴ. Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, μὲ τὴν παρουσία τους καὶ τὰ θαύματά τους πιστοποιοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλὴν ἀνάμνηση ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀλλὰ ἠθικὴ ἀπελευθέρωση καὶ ἀνάκληση ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωὴ. Ἡ παρακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἁμαρτία, ἐκάλυψε μὲ αἰώνιο καὶ πικρὸ θάνατο τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Ὁ Χριστὸς μὲ τὸ πάθος του καὶ τὴν Ἀνάστασή του, ἐξώφλησε τὸ χρέος τῆς ὀφειλῆς μας, κατήργησε τὸν θάνατο, ἀφθαρτοποίησε καὶ ἐθέωσε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ ἐχάρισε στὸ ἀνθρώπινο γένος τὴν αἰώνια ζωή. Γι αὐτὸ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης. Εἶναι ἡ αἰώνια καὶ ἀδιάψευστη ἐλπίδα τῶν πιστῶν, εἶναι ἡ νίκη ἐπάνω στὴν φθορὰ καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς. Αὐτὴ τὴν βεβαία ἐλπίδα τῆς αἰωνίας χαρᾶς καὶ μακαριότητας ἐκφράζουν οἱ χριστιανοὶ ὅταν φωνάζουν Χ ρ ι σ τ ό ς Ἀ ν έ σ τ η. Οἱ πληγὲς καὶ οἱ δοκιμασίες τοῦ κόσμου σήμερα καὶ πάντοτε, ἐκφράζουν τὴν πνοὴ τοῦ αἰωνίου θανάτου ποὺ φέρεται στὸ πρόσωπο τῆς γῆς ἕνεκα τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τῆς ἁμαρτίας. Εἶναι τὰ «ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας» ποὺ γεννοῦν τὸν θάνατο. Κανένα μέσον καὶ καμία δύναμη δὲν μπορεῖ νὰ σώσει τὸν κόσμο ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἑκούσιο θάνατο. Μόνο ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ποὺ συνέτριψε τὸ κράτος τοῦ Θανάτου, μπορεῖ νὰ ἀναστήση ἕνα νεκρὸν καὶ καταδικασμένο κόσμο. Μόνο μέσα στὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀνακαλύψουν τὸ νόημα καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Γι αὐτὸ σήμερα, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, δυνατοὶ καὶ ἀνίσχυροι, φτωχοὶ καὶ πλούσιοι, ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, ἂς στρέψουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας πρὸς τὸν Ἀναστάντα Χριστό, καὶ μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς μας ἂς ἐκφράσουμε καὶ τὴν χαρὰ τῆς δικῆς μας ἐλευθερίας καὶ σωτηρίας φωνάζοντας: X Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η ! Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2007 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2007 Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Σήμερα τὴν μεγάλη καὶ ἐπίσημη αὐτὴν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος πανηγυρίζει μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση τὴν γέννηση τοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου καὶ μὲ εὐγνωμοσύνη στρέφει τὸν νοῦ καὶ τὴν σκέψη του στὸν οὐρανὸ δοξάζοντας τὸν θεὸ μὲ τὸν ἀγγελικὸ ὕμνο: «Δόξα ἐν ὑψίστοις θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» Σήμερα παίρνει τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ γεννᾶται ἐκ τῆς Παρθένου ὁ ἕνας τῆς Τριάδος, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ θεοῦ, ὁ πρὸ αἰώνων θεός. Καὶ ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐου: «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἔξει καὶ τέξεται υἱὸν καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ». Καὶ πράγματι σήμερα ἀπὸ τὰ ἅγια σπλάγχνα τῆς Παρθένου Μαρίας γεννᾶται ὁ Ἐμμανουήλ, δηλαδὴ ὁ θεὸς ποὺ εἶναι μαζί μας. Σ αὐτὸ τὸ παγκόσμιο γεγονὸς ὑποκλίνεται ὅλη ἡ κτίσις, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἄνθρωποι. Καὶ οἱ μὲν ἄγγελοι δηλώνουν τὴν χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Σωτῆρος καὶ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, οἱ δὲ ἄνθρωποι τὴν ἔκφραση εὐχαριστίας καὶ εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν ἀνέκφραστη δωρεὰ καὶ εὐεργεσία τοῦ θεοῦ. Οἱ σοφοὶ μάγοι τῆς ἀνατολῆς καὶ οἱ ἁπλοϊκοὶ ποιμένες τῆς Βηθλεὲμ δηλώνουν ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὅλες τὶς τάξεις τῶν ἀνθρώπων. Στὴν μεγάλη αὐτὴ ἑορτή, ὅλοι εἶναι καλεσμένοι, ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τῆς γῆς, καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ σοφοὶ καὶ οἱ ἀγράμματοι καὶ οἱ δίκαιοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοί. Κανεὶς δὲν ἑξαιρεῖται κανεὶς δὲν ἀποκλείεται. Ὁ Σωτήρας Χριστὸς εἶναι σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ κανένα δὲν ἀφήνει ἔξω ἀπὸ τὴν λυτρωτική του προσφορά. Τὴν ἐπίσημη αὐτὴ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ὅπως καὶ τὶς ἄλλες μεγάλες ἑορτὲς τῆς χριστιανοσύνης, οἱ πολλοὶ τὶς βλέπουν σὰν εὐκαιρία γιὰ ἀνάπαυση, γιὰ κάποια ἰδιαίτερα φαγητὰ καὶ γλυκίσματα, γιὰ τραγούδια, χοροὺς γλέντια καὶ ξεφαντώματα καὶ ἄλλες κοσμικὲς ἐκδηλώσεις. Οἱ πραγματικοὶ ὅμως χριστιανοὶ προσέχουν καὶ προσπαθοῦν νὰ βιώσουν τὸ βάθος καὶ τὴν οὐσία τῆς ἑορτῆς, τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖον ὑπάρχει. Διότι τότε μόνο ἀληθινὰ κανεὶς εὐχαριστεῖται καὶ ὠφελεῖται, ὅταν ζῆ τὸν λόγο καὶ τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ὁ Υἱὸς τοῦ θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἐγεννήθηκε σὰν ὅμοιός μας στὴν Βηθλεέμ. Γιατί λοιπὸν γεννήθηκε ὁ Χριστός; Γεννήθηκε καὶ ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ μᾶς σώση ἀπὸ τὴν ἐνοχή μας λόγω τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν καὶ τῆς καταστροφῆς τοῦ ἀνθρώπου στὸ τέλος, «τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6,23). Ἡ πολυποίκιλη καὶ πολυπρόσωπη ἁμαρτία σκοτίζει τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν χωρίζει ἀπὸ τὸν θεό. Καὶ ὅποιος χωρίζεται ἀπὸ τὸν θεὸ γίνεται διπλὰ νεκρὸς καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα, καὶ προσωρινὰ στὴ γῆ καὶ αἰώνια. Ἀλλὰ ὁ αἰώνιος θάνατος δὲν εἶναι ἀνυπαρξία, ἀλλὰ πόνος καὶ θλίψη καὶ ἔλεγχος καὶ ἀγωνία διαρκής. Ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν θεὸ μὲ μία λέξη εἶναι κόλαση. Καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐνοχὴ πού μας ὁδηγεῖ στὴν κόλαση ἦλθε γιὰ νὰ μᾶς σώση ὁ Χριστὸς μὲ τὴν γέννησή του. Ἦλθε ἀκόμη γιὰ νὰ μᾶς ἐλευθέρωση ἀπὸ τὰ πάθη μας τὰ σωματικὰ καὶ τὰ ψυχικά. Τὰ πάθη εἶναι τὰ φαρμακερὰ φίδια ποὺ κατατρώγουν τὸν ἄνθρωπο. Τὰ σωματικά του πάθη τὸν ὑποδουλώνουν σὲ ἀδυναμίες καὶ ἀκατονόμαστες συνήθειες, τὸν καταρρακώνουν καὶ τὸν φθείρουν, τὸν καταντοῦν ἕναν διαρκῶς διψασμένον ὁδοιπόρο τῆς ζωῆς, ποὺ ὅσο περισσότερο προσπαθεῖ νὰ ξεδιψάση μὲ τὸν βοῦρκο τῶν παθῶν του, τόσο περισσότερο νοιώθει νὰ φλογίζωνται ἡ γλώσσα του καὶ τὰ σωθικά του ἀπὸ τὶς βασανιστικές του συνήθειες. Τὰ ψυχικὰ του πάθη πάλι, τὸ μίσος, ὁ φθόνος, ἡ ἀδικία, ὁ ἐγωισμός, ἡ πλεονεξία, ἡ κακία, τοῦ ἀναστατώνουν τὴν ψυχὴ καὶ τοῦ φαρμακώνουν τὴν ζωή. Ἔτσι ἡ ζωὴ μὲ τὰ πάθη, εἶναι μία ζωὴ δυστυχισμένη καὶ ἡ αἰτία πού μας χωρίζει ἀπὸ τὸν θεό. Γι αὐτὸ λοιπὸν ἦλθε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, «ἴνα ἠμᾶς ἐλευθέρωση τῶν παθῶν», δηλαδὴ γιὰ νὰ μᾶς ἐλευθέρωση ἀπὸ τὰ πάθη μας. Ἦλθε ἀκόμη ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, γιὰ νὰ διδάξη καὶ νὰ φωτίση τοὺς ἀνθρώπους, καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήση, ὥστε μὲ τὴν θέλησή τους, νὰ πάρουν τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς καὶ νὰ γυρίσουν κοντὰ στὸν θεό. Ἦλθε νὰ μᾶς θεραπεύση στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα καὶ νὰ μᾶς δείξη, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ μοναδικός μας γιατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων. Ἦλθε νὰ δώση δύναμη στοὺς ἀδυνάτους γιὰ νὰ μὴ παραιτοῦνται ποτὲ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἐπιστροφὴ στοὺς πλανημένους, γιὰ νὰ γυρίσουν στὴν ἀληθινή του πίστη τὴν μία καὶ μοναδική, καὶ παρηγοριὰ στοὺς πονεμένους καὶ στοὺς ἐγκαταλελειμμένους γιὰ νὰ τοὺς δείξη, ὅτι αὐτὸς ποτὲ δὲν τοὺς ξεχνάει καὶ δὲν τοὺς ἐγκαταλείπει. Ἦλθε τέλος ὁ Χριστὸς στὴ γῆ γιὰ νὰ σκορπίση τὴν εἰρήνη, τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἐλπίδα σὲ ὅλους τούς λαοὺς τῆς γῆς, ὑπενθυμίζοντάς τους, ὅτι ὅλοι εἶναι παιδιὰ τοῦ θεοῦ, ὅλοι ἔχουν δικαιώματα στὴν ζωή, καὶ γιὰ ὅλους ἦλθε καὶ γεννήθηκε στὴν γῆ. Κάτω ἀπὸ αὐτὴ τὴν οὐράνια κλήση, ἂς ἁπλώσουμε ὅλοι τὰ χέρια, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς, ἂς ἑνώσουμε τὶς προσπάθειές μας γιὰ μία πιὸ καλή, πιὸ ἀνθρώπινη ζωὴ στὴν γῆ, ἂς ὑψώσουμε τὸν νοῦ μας στὸν οὐρανὸ καὶ ἂς δοξάσουμε κι ἐμεῖς τὸν θεὸ μὲ τὸν ἀγγελικὸ ὕμνο: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ». Χρόνια Πολλὰ Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ
|
