ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2007

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

     Σήμερα τὴν μεγάλη καὶ ἐπίσημη αὐτὴν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος πανηγυρίζει μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση τὴν γέννηση τοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου καὶ μὲ εὐγνωμοσύνη στρέφει τὸν νοῦ καὶ τὴν σκέψη του στὸν οὐρανὸ δοξάζοντας τὸν θεὸ μὲ τὸν ἀγγελικὸ ὕμνο: «Δόξα ἐν ὑψίστοις θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»

   Σήμερα παίρνει τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ γεννᾶται ἐκ τῆς Παρθένου ὁ ἕνας τῆς Τριάδος, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ θεοῦ, ὁ πρὸ αἰώνων θεός. Καὶ ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐου: «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἔξει καὶ τέξεται υἱὸν καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ». Καὶ πράγματι σήμερα ἀπὸ τὰ ἅγια σπλάγχνα τῆς Παρθένου Μαρίας γεννᾶται ὁ Ἐμμανουήλ, δηλαδὴ ὁ θεὸς ποὺ εἶναι μαζί μας.

  Σ’ αὐτὸ τὸ παγκόσμιο γεγονὸς ὑποκλίνεται ὅλη ἡ κτίσις, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἄνθρωποι. Καὶ οἱ   μὲν ἄγγελοι δηλώνουν τὴν χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Σωτῆρος καὶ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, οἱ δὲ ἄνθρωποι τὴν ἔκφραση εὐχαριστίας καὶ εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν ἀνέκφραστη δωρεὰ καὶ εὐεργεσία τοῦ θεοῦ.

  Οἱ σοφοὶ μάγοι τῆς ἀνατολῆς καὶ οἱ ἁπλοϊκοὶ ποιμένες τῆς Βηθλεὲμ δηλώνουν ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὅλες τὶς τάξεις τῶν ἀνθρώπων. Στὴν μεγάλη αὐτὴ ἑορτή, ὅλοι εἶναι καλεσμένοι, ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τῆς γῆς, καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ σοφοὶ καὶ οἱ ἀγράμματοι καὶ οἱ δίκαιοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοί. Κανεὶς δὲν ἑξαιρεῖται κανεὶς δὲν ἀποκλείεται. Ὁ Σωτήρας Χριστὸς εἶναι σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ κανένα δὲν ἀφήνει ἔξω ἀπὸ τὴν λυτρωτική του προσφορά.

  Τὴν ἐπίσημη αὐτὴ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ὅπως καὶ τὶς ἄλλες μεγάλες ἑορτὲς τῆς χριστιανοσύνης, οἱ πολλοὶ τὶς βλέπουν σὰν εὐκαιρία γιὰ ἀνάπαυση, γιὰ κάποια ἰδιαίτερα φαγητὰ καὶ γλυκίσματα, γιὰ τραγούδια, χοροὺς γλέντια καὶ ξεφαντώματα καὶ ἄλλες κοσμικὲς ἐκδηλώσεις. Οἱ πραγματικοὶ ὅμως χριστιανοὶ προσέχουν καὶ προσπαθοῦν νὰ βιώσουν τὸ βάθος καὶ τὴν οὐσία τῆς ἑορτῆς, τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖον ὑπάρχει. Διότι τότε μόνο ἀληθινὰ κανεὶς εὐχαριστεῖται καὶ ὠφελεῖται, ὅταν ζῆ τὸν λόγο καὶ τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ὁ Υἱὸς τοῦ θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἐγεννήθηκε σὰν ὅμοιός μας στὴν Βηθλεέμ.

Γιατί λοιπὸν γεννήθηκε ὁ Χριστός;

  Γεννήθηκε καὶ ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ μᾶς σώση ἀπὸ τὴν ἐνοχή μας λόγω τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν καὶ τῆς καταστροφῆς τοῦ ἀνθρώπου στὸ τέλος, «τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6,23). Ἡ πολυποίκιλη καὶ πολυπρόσωπη ἁμαρτία σκοτίζει τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν χωρίζει ἀπὸ τὸν θεό. Καὶ ὅποιος χωρίζεται ἀπὸ τὸν θεὸ γίνεται διπλὰ νεκρὸς καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα, καὶ προσωρινὰ στὴ γῆ καὶ αἰώνια. Ἀλλὰ ὁ αἰώνιος θάνατος δὲν εἶναι ἀνυπαρξία, ἀλλὰ πόνος καὶ θλίψη καὶ ἔλεγχος καὶ ἀγωνία διαρκής. Ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν θεὸ μὲ μία λέξη εἶναι κόλαση. Καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐνοχὴ πού μας ὁδηγεῖ στὴν κόλαση ἦλθε γιὰ νὰ μᾶς σώση ὁ Χριστὸς μὲ τὴν γέννησή του.

  Ἦλθε ἀκόμη γιὰ νὰ μᾶς ἐλευθέρωση ἀπὸ τὰ πάθη μας τὰ σωματικὰ καὶ τὰ ψυχικά. Τὰ πάθη εἶναι τὰ φαρμακερὰ φίδια ποὺ κατατρώγουν τὸν ἄνθρωπο. Τὰ σωματικά του πάθη τὸν ὑποδουλώνουν σὲ ἀδυναμίες καὶ ἀκατονόμαστες συνήθειες, τὸν καταρρακώνουν καὶ τὸν φθείρουν, τὸν καταντοῦν ἕναν διαρκῶς διψασμένον ὁδοιπόρο τῆς ζωῆς, ποὺ ὅσο περισσότερο προσπαθεῖ νὰ ξεδιψάση μὲ τὸν βοῦρκο τῶν παθῶν του, τόσο περισσότερο νοιώθει νὰ φλογίζωνται ἡ γλώσσα του καὶ τὰ σωθικά του ἀπὸ τὶς βασανιστικές του συνήθειες.  Τὰ ψυχικὰ του πάθη πάλι, τὸ μίσος, ὁ φθόνος, ἡ ἀδικία, ὁ ἐγωισμός, ἡ πλεονεξία, ἡ κακία, τοῦ ἀναστατώνουν τὴν ψυχὴ καὶ τοῦ φαρμακώνουν τὴν ζωή. Ἔτσι ἡ ζωὴ μὲ τὰ πάθη, εἶναι μία ζωὴ δυστυχισμένη καὶ ἡ αἰτία πού μας χωρίζει ἀπὸ τὸν θεό. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἦλθε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, «ἴνα ἠμᾶς ἐλευθέρωση τῶν παθῶν», δηλαδὴ γιὰ νὰ μᾶς ἐλευθέρωση ἀπὸ τὰ πάθη μας.

  Ἦλθε ἀκόμη ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, γιὰ νὰ διδάξη καὶ νὰ φωτίση τοὺς ἀνθρώπους, καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήση, ὥστε μὲ τὴν θέλησή τους, νὰ πάρουν τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς καὶ νὰ γυρίσουν κοντὰ στὸν θεό. Ἦλθε νὰ μᾶς θεραπεύση στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα καὶ νὰ μᾶς δείξη, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ μοναδικός μας γιατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων. Ἦλθε νὰ δώση δύναμη στοὺς ἀδυνάτους γιὰ νὰ μὴ παραιτοῦνται ποτὲ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἐπιστροφὴ στοὺς πλανημένους, γιὰ νὰ γυρίσουν στὴν ἀληθινή του πίστη τὴν μία καὶ μοναδική, καὶ παρηγοριὰ στοὺς πονεμένους καὶ στοὺς ἐγκαταλελειμμένους γιὰ νὰ τοὺς δείξη, ὅτι αὐτὸς ποτὲ δὲν τοὺς ξεχνάει καὶ δὲν τοὺς ἐγκαταλείπει.

  Ἦλθε τέλος ὁ Χριστὸς στὴ γῆ γιὰ νὰ σκορπίση τὴν εἰρήνη, τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἐλπίδα σὲ ὅλους τούς λαοὺς τῆς γῆς, ὑπενθυμίζοντάς τους, ὅτι ὅλοι εἶναι παιδιὰ τοῦ θεοῦ, ὅλοι ἔχουν δικαιώματα στὴν ζωή, καὶ γιὰ ὅλους ἦλθε καὶ γεννήθηκε στὴν γῆ.

  Κάτω ἀπὸ αὐτὴ τὴν οὐράνια κλήση, ἂς ἁπλώσουμε ὅλοι τὰ χέρια, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς, ἂς ἑνώσουμε τὶς προσπάθειές μας γιὰ μία πιὸ καλή, πιὸ ἀνθρώπινη ζωὴ στὴν γῆ, ἂς ὑψώσουμε τὸν νοῦ μας στὸν οὐρανὸ καὶ ἂς δοξάσουμε κι ἐμεῖς τὸν θεὸ μὲ τὸν ἀγγελικὸ ὕμνο:

«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ».

Χρόνια Πολλὰ

† Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ

image
image
image